Toevallig sien ek twee besware teen hierdie blad raak, een van Brandnetel en een van Vlad du Plessis.

Tien jaar gelede het ek nie die woorde “kaffer” gebruik nie en soos Brandnetel het ek gedink dis uitgedien. Maar vandat ons soveel bemagtigde Bantoes het wat my van die pad af ry met hulle blink swart karre, moes ek iets kry om hulle mee te beskryf en het die ou, vertroude woord “kaffer” opgeduik.

Nog iets: rondom my hoor ek meer en meer mense wat dit openlik gebruik. Dis so beskrywend, so swanger aan betekenis, so onontbeerlik om jou geestesgesondheid in die NSA te behou dat ek dit goedgedink het om hierdie webblad te begin.

Moontlik is daar mense wat nie hiervan hou nie, maar soos hulle sê: jy hoef my nie lees nie. Intussen het ons die afgelope week al weer tonne stof gehad wat iewers in ‘n onderafdeling genaamd “Kafferkaskenades” verewig behoort te word. Dit begin by ‘n dronk kaffer genaamd “regter Motata” wat uiteindelik skuldig bevind is aan, maar nou gaan appelleer, tot by die Caster Semenya-sage.

Wat sê hulle, die werklikheid in ons land is vreemder as fiksie. Vandaar die behoefte aan hierdie ou-ou Arabiese woord, “kaffer”. Trouens, daar is ten minste twee onlangse Nobelpryswenners vir letterkunde wat dit in hul boeke gebruik het… As enigiemand vir my kan sê wie hulle is, ontvang die persoon die weeklikse Swarbemagtigingsprys vir koninklike kafferkunde, asook ‘n kontantprys van R100.